Është një ditë e bukur dhe Pingu është duke hipur në skuterin e tij të ri blu. Sipër tij rrotullohet një pulëbardhë. Ai bërtet dhe Pingu i klith dhe i bën me dorë. Pastaj pulëbardha bën jashtëqitje mbi skuter, duke e bezdisur pak Pingun. Pingu hyn brenda, pastron skuterin dhe e mbulon. Pastaj del përsëri jashtë. Pulëbardha tani është ulur sipër iglusë dhe bërtet kur sheh Pingun. Pingu bën një top dëbore dhe e hedh te pulëbardha. Topi i dëborës për pak nuk e godet ndërsa pulëbardha niset. Pulëbardha hakmerret duke bërë jashtëqitje në këmbën e djathtë të Pingut. Pingu pastron veten dhe pastaj vëren se Pulëbardha ka rënë në akullin aty pranë. Ai përpiqet ta kapë, por ai ngrihet dhe fluturon jashtë mundësive. Pulëbardha ulet përsëri dhe Pingu bën një përpjekje tjetër për ta kapur, por edhe kjo përpjekje dështon. Pulëbardha ulet për herë të tretë, por këtë herë Pingu i afrohet tinëzisht nga pas dhe arrin t'i kapë këmbët. Pulëbardha përpiqet të fluturojë larg dhe përfundimisht Pingu duhet ta lëshojë. Pulëbardha rrotullohet përreth dhe bën jashtëqitje përsëri mbi Pingun, këtë herë në shpatullën e tij të djathtë. Pulëbardha pastaj ulet për të pirë diçka nga një vrimë akulli aty pranë dhe kapet në sqep nga një karavidhe, e cila nuk e lëshon. Pasi fillimisht u argëtua, Pingu ndjen mëshirë për Pulëbardhën dhe e tërheq karavidhen. Karavidha kthehet kundër Pingut dhe e ndjek atë në iglu. Pingu përfundimisht e largon karavidhen dhe e kthen përsëri në pishinë duke përplasur kapakët e disa tenxhereve. Ai e përkëdhel Pulëbardhën dhe pikërisht kur mendon se është bërë mik me të, ajo fluturon larg dhe bën jashtëqitje përsëri mbi të, pikërisht në majë të kokës së tij. Ai hyn brenda dhe i tregon nënës gjithçka për këtë, dhe ajo ia lan kokën.