I lindur në një familje të pasur pariziene, Jacques-Louis David ishte shtatë vjeç kur babai i tij u qëllua për vdekje në një duel me pistoletë. I rritur nga xhaxhallarët e tij, dëshira e tij ishte të pikturonte dhe përfundimisht u dërgua te kushëriri i nënës së tij, Francois Boucher, piktori më i suksesshëm në Francë në atë kohë. Piktura u bë një mjet i rëndësishëm komunikimi për Davidin, pasi fytyra e tij u pre gjatë një përleshjeje me shpata dhe të folurit e tij u pengua nga një tumor beninj që u zhvillua nga plaga, duke e çuar atë në belbëzim. Ai ishte i interesuar të pikturonte në një stil të ri klasik që largohej nga mendjelehtësia e periudhës Rokoko dhe pasqyronte klimën morale dhe të ashpër para Revolucionit Francez. Davidi u lidh ngushtë me qeverinë republikane dhe puna e tij u përdor gjithnjë e më shumë si propagandë, me Vdekjen e Maratit që dëshmoi veprën e tij më të diskutueshme.