Pjesa e fundit ilustron se si speciet përmbushin arsyen e tyre përfundimtare të ekzistencës dhe sigurojnë që gjenet e tyre t'i kalohen brezit të ardhshëm. Është një problem universal, por që ka dhënë një sërë zgjidhjesh. Barnakulat nuk mund të lëvizin, por secila ka qeliza seksuale mashkullore dhe femërore, duke i lejuar secilit fqinj të jetë një partner i mundshëm. Në anën tjetër të shkallës, një elefant femër i nënshtrohet një shtatzënie të gjatë - 22 muaj - dhe kështu dëshiron të sigurohet që këlyshi i saj të lindë nga një mashkull i fortë dhe i provuar. Prandaj, ajo është shumë e zgjedhur për partnerin e saj. Një çinçillë femër është edhe më shumë e tillë, dhe e refuzon një pretendent të padëshiruar duke i spërkatur urinë në fytyrë. Çiftëzimi është një biznes i rrezikshëm kur përfshihen armë, dhe një tarantul mashkull i afrohet të synuarit të tij me ankth. Vetëm kur ai arrin t'i mbajë dhëmbët e saj helmues, ai është në gjendje të përparojë më tej. Për disa, momentet e duhura për t'u bashkuar janë të rralla: një gaforre mashkull, për shembull, duhet të presë derisa një femër të ndërrojë guaskën e saj para se ai të jetë në gjendje ta fekondojë atë. Luanët e detit meshkuj tregohen duke luftuar për një harem, dhe disa e përdorin betejën në avantazhin e tyre duke u larguar me femrat ngurruese. Attenborough vëren se marrëdhëniet monogame që gëzojnë njerëzit janë të rralla brenda mbretërisë së kafshëve, por ai e thekson albatrosin mbretëror si një përjashtim "të bukur". Çifti i zogjve të paraqitur u takuan kur ishin pesë vjeç dhe kanë qenë së bashku për njëzet vjet.