Një ushtar i plagosur mëson një mësim të dhimbshëm kur krijon një miqësi në dhomën e rikuperimit me ushtarin armik që është plagosur rëndë. Ushtari: "Çizmet e mia. E tëra çfarë donte ishin çizmet e mia të shëmtuara. Këmbët e tij po i ngrinin. Do të kisha bërë të njëjtën gjë. Ai ishte thjesht një djalë si unë, dhe e qëllova. E vrava, për një palë çizme. Si mund ta shoh përsëri një palë këpucë pa menduar për të?"