Toka, vrasësi i madh. Pa ciklin e vdekjes dhe sakrificës, nga qelizor në planetar, jeta nuk do të ishte këtu. Nga vdekjet e yjeve, te zhdukjet masive në shkallë planetare dhe sakrifica e individëve për një të mirë më të madhe gjenetike, kjo është historia se si jeta evoluoi krah për krah me vdekjen. Vdekja nxit evolucionin. Është e lidhur fort: nga qelizat tona te peizazhet tona, planeti ynë i gjallë shumëngjyrësh është i mundur vetëm për shkak të saj. Vdekja çon në mundësi dhe biodiversitet që ironikisht siguron që jeta në planet të mos zhduket kurrë. Nuk mjafton që planeti ynë të jetë i banueshëm… ai gjithashtu duhet të jetë vdekjeprurës.