Ky episod hedh një vështrim më të afërt në vitet e fundit të Impresionizmit, duke përdorur si pikënisje shfaqjen e fundit që këta artistë bënë së bashku. Waldemar shqyrton në thellësi të konsiderueshme punën e Georges Seurat, duke marrë në konsideratë trajnimin e tij akademik në Shkollën Beaux-Arts në Paris dhe artistët që e ndikuan atë, si Piero della Francesca dhe Puvis de Chavannes. Ekziston gjithashtu një depërtim në botën komplekse por interesante të optikës dhe artit, dhe mënyrat se si Impresionistët po përdornin zbulimet e reja në dritë dhe shikim për të ndikuar në punën e tyre. Një eksperiment interesant 'pas-imazh' sjell në jetë mënyrat se si sytë tanë e shohin ngjyrën, si në praninë ashtu edhe në mungesën e saj. Koha e Van Gogh-ut në Paris, një periudhë për të cilën dihet shumë pak, trajtohet gjithashtu, duke hartuar udhëtimin e pabesueshëm që bëri artisti nga kanavacat e tij kafe dhe të zbehta deri te ngjyra dhe drita e shkëlqyer që përshkoi punën e tij në prag të largimit të tij për në Jug të Francës. Filmi përfundon me një vizitë të përsëritur të Monet dhe pikturave të tij të mëvonshme me zambakë uji në Orangerie në Paris. Waldemar heton se si një rast i keq katarakti ishte përgjegjës për një ndryshim sizmik në paletën e tij të ngjyrave dhe në goditjet e tij të penelit. Duke kaluar kohë me një oftalmolog, ai zbulon se si mosha e vjetër dhe një sëmundje mjaft e zakonshme e syve bënë që Impresionizmi të ndryshonte dhe të bëhej përsëri radikal në fillim të shekullit dhe në shekullin e 20-të.