Waldemar Januszczak vazhdon hetimin e tij mbi impresionistët duke na çuar jashtë në vendet e tyre më të famshme. Edhe pse pikturat impresioniste shpesh duken me diell dhe të relaksuara, arritja e këtij ajri të qetë ishte një punë e vështirë. Duke ecur nëpër mjegull, erë dhe shi, nëpër shkëmbinj bregdetarë të rrezikshëm dhe borë deri në gju, Waldemar tregon se si spontaniteti i famshëm i impresionistëve është tërësisht mashtrues. Ky episod viziton vendet franceze buzë lumit që Moneti i pëlqente të pikturonte dhe ku Renoir kapi mirësjelljen e jetës moderne. Waldemar gjithashtu prezanton një numër zhvillimesh teknike dhe praktike të epokës që revolucionarizuan plotësisht pikturën impresioniste - shpikja e kavaletave portative; përdorimi i qimeve të derrit në furçat e bojës; si dhe futja e hekurudhës përmes Francës. Dhe një demonstrim shkencor në një grumbull dëbore suedeze shpjegon se sa të drejtë kishin impresionistët të pikturonin hije me ngjyra të ndezura në skenat e tyre dimërore, pavarësisht se u akuzuan për 'halucinacione' në atë kohë. Së fundmi, Januszczak shpjegon rolin e Cezanne-it në historinë impresioniste, që nga vepra e tij e hershme e errët dhe sfiduese deri te peizazhet e tij të para rurale në Francë, dhe më pas largimi i tij nga Parisi dhe ndarja nga banda impresioniste.