Rageh Omaar përpiqet të përcaktojë se si kanë dalë nga historia dy rrëfime paralele, njëra që përdoret zakonisht për të portretizuar osmanët si fanatikë fetarë ose të prirur për luftë të shenjtë, një tjetër që zbulon një perandori më të gatshme se të tjerat për të toleruar dallimet dhe të shtyrë nga motive shumë më laike.