Gazi ka rënë në komë, pak pasi i ka thënë Donës se donte të ishte me të. Ndërsa ulet pranë shtratit të tij, ajo i lutet Zotit ta kthejë, duke thënë se është e përgatitur të pranojë 'cilatdo qofshin pasojat'. Ajo imagjinon dy realitete të ndara, njërën ku Gazi është rikthyer në shëndet të plotë dhe tjetrën ku ai është i paralizuar. Të dyja mundësitë ndiqen paralelisht, të cilat marrin rrugë shumë të ndryshme. Si do t'i përgjigjet Gazi plotësisht i shëndetshëm lajmit se Dona mund të mos dëshirojë fëmijë në të ardhmen? Apo se ai mund të mos ketë miq? Si do ta përballojë Gazi i paralizuar të qenit në një karrige me rrota, me perspektivën se ai mund të mos ecë më kurrë? Si reflektohet kjo në marrëdhënien e tyre dhe a mund t'i pranojë Dona vërtet këto pasoja?