Shkencëtari i çmendur Beakman dhe asistentja e tij Josie, dhe Lester, një aktor i veshur si një mi i zgjebosur, i përgjigjen një pyetjeje se ku shkojnë pellgjet pasi ka rënë shi. Edhe pse Lester sugjeron se ato lëpihen nga qentë endacakë, Beakman vazhdon të shpjegojë misteret e shiut dhe avullimit duke përdorur një sërë rekuizitash shtëpiake. Në pjesën "Beak-Mania" të shfaqjes, Beakman përpiqet t'u përgjigjet, me një radhë të shpejtë, pyetjeve të shkurtra të shikuesve mbi tema të tilla si kafshët e gjalla prehistorike (platipi), fjala më e përdorur në gjuhën angleze dhe kafsha më e rëndë në historinë e botës (balena blu). Pastaj, pas një truku në të cilin ai ekuilibron një palë pirunë mbi një kruajtëse dhëmbësh, Beakman e detyron Josie-n të zbulojë pyetjen për segmentin e fundit të shfaqjes, "Çfarë është snot?". Duke iu kthyer vullkaneve, Beakman shpjegon proceset në brendësi të Tokës që krijojnë, dhe më pas shkarkojnë, magmën e shkrirë. Me ndihmën e pamjeve filmike të shpërthimeve vullkanike, Beakman përdor një model gome shkumë të Tokës dhe një dorezë gome për të treguar se si magma lëviz nga thellësia e Tokës dhe shfaqet në sipërfaqe si lavë. Më në fund, i pyetur nga Josie se pse shpërthejnë disa vullkane, Beakman përdor një byrek me qershi për të demonstruar fuqinë dhe rrëmujën e një shpërthimi vullkanik.