Për mijëra vjet, në kulturat anembanë botës, njerëzit kanë praktikuar teknika të hollësishme për të ruajtur trupin e njeriut pas vdekjes. Egjiptianët e lashtë besonin se mumifikimi siguronte hyrjen në jetën tjetër. Murgjit budistë në Japoni praktikonin një proces tronditës të vetë-mumifikimit që fillonte para vdekjes me shpresën për t'u bërë një "Budë i gjallë". Dhe Inkasit konsultoheshin me mbetjet e mumifikuara të mbretërve të tyre për të diskutuar çështjet e shtetit dhe të ardhmen. Teoricienët e Astronautëve të Lashtë besojnë se praktika globale e mumifikimit nuk është rastësi, por provë se jashtëtokësorë shumë të përparuar e kanë vizituar Tokën në të kaluarën e largët. A mund të kenë qenë paraardhësit tanë dëshmitarë të një forme të letargjisë biologjike dhe më pas ta kenë imituar atë me mumifikim? A mund të ketë qenë mumifikimi një përpjekje për të rikrijuar animacionin e pezulluar kaq shpesh të lidhur me udhëtimet hapësinore jashtëtokësore? Apo mund të ketë qenë qëllimi të ruhet trupi për heqjen e ADN-së në të ardhmen?