Ndërsa grupi më në fund i shpëton stuhive dhe gabimeve në Virxhinian Perëndimore, ata mbërrijnë në Uashington, DC, ku u pritet si hero. Fishekzjarrë shpërthejnë në një dhomë hoteli dhe përsëri shfaqet policia. Rëndësia e udhëtimit rëndon mbi çiklistët në javën e fundit, ndërsa ata i afrohen farit të Kepit Hatteras në Bregun e Jashtëm të Karolinës së Veriut. Festimi në valët e oqeanit e hesht përkohësisht realitetin e zymtë se vera ka mbaruar. Pastaj, vdekja e papritur e një udhëheqësi dërgon një tronditje që jehon për vite me radhë. Reflektimet mbi këtë ngjarje tragjike janë po aq të ndryshme sa çdo çiklist dhe ndryshojnë me kalimin e viteve, por në fund të fundit ato qëndrojnë në shenjë nderimi. Një çiklist është i përndjekur për shkak se nuk mori pjesë në ditën e fundit në Kepin Hatteras, duke nxitur një pasion të përjetshëm për çiklizmin. Jetët e çiklistëve përmblidhen, duke përfshirë guximin për të lulëzuar dhe mbijetuar. Filmi përfundon me shprehjen e trashëgimive kryesore nga vera e vitit 1982, kryesisht një pasion për shërbim të vazhdueshëm ndaj të tjerëve.