Programi përfundimtar mbulon zvarranikët më të lashtë: krokodilët dhe breshkat. Në Ishujt Galapagos, midis breshkave gjigante, Attenborough shpjegon se si krijesat arritën të zhvillonin guaskat e tyre si një mbrojtje kundër grabitqarëve. Kjo demonstrohet nga breshka lindore kuti, guaska e së cilës përfshin një 'urë lëvizëse' me mentesha. Breshka ujore me hundë derri është e pazakontë në atë që vezët e saj duhet të zhyten para se të çelin, ndërsa ato të specieve të tjera do të mbyten; Attenborough e ilustron këtë duke hedhur një vezë në një kavanoz me ujë: ajo çel menjëherë. Në oqeanin e hapur, breshkat e detit meshkuj përpiqen të ndajnë një rival nga partneri i tij duke sulmuar dhe mposhtur çiftin, duke i ndaluar ata të marrin ajër. Në Australinë veriore, Attenborough vëren një grumbullim të madh krokodilësh në një rrugë bregdetare të përmbytur: ata e caktojnë kohën e mbërritjes së tyre për të zënë pritë qefullin migrues. Komunikimi kompleks dhe gjuha e trupit të aligatorit amerikan hetohet dhe në Argjentinë, thirrjet e kaimanëve të vegjël e ndihmojnë nënën e tyre t'i gjejë dhe t'i çojë ata në një pishinë për fëmijë. Instinkti amënor i nënës shtrihet deri në lirimin e foshnjave të paçelura duke i shtypur butësisht vezët e tyre në nofullat e saj. Në Venezuelë, një kaiman femër me syze, përgjegjëse për një çerdhe të tërë, i çon foshnjat nga një shtrat lumi që thahet në një udhëtim drejt ujit të përhershëm.