Në fund të vitit 1847, zia e bukës ishte në kulmin e saj në Irlandë. Një milion njerëz kanë vdekur dhe nga ata që mbërritën në Amerikë, diaspora punon shumë për të rindërtuar jetën e tyre. Megjithatë, qeveria britanike vendos që të gjitha ndihmat e mëtejshme për irlandezët për shkak të zisë së bukës duhet të paguhen nga tarifat e ngritura në Irlandë për pronarët irlandezë. Kur pronarët ose nuk munden ose nuk duan të paguajnë, shumë i dëbojnë qiramarrësit e tyre në vështirësi. 500,000 dëbime detyrojnë miliona njerëz të dalin në rrugë - lagjet e varfra ndërtohen në qytete, shtëpitë e punës bëhen të mbipopulluara dhe të këqija, miliona emigrojnë. Kur gjithçka mbaron, një milion njerëz kanë vdekur në të gjithë Irlandën. Një klasë e tërë, më e varfra, është zhdukur nga vdekja dhe emigrimi. Në Amerikë, Diaspora punon shumë për të ngjitur shkallët ekonomike dhe në Irlandë, një brez i ri është i vendosur të arrijë vetëvendosje dhe të ringjallë një kulturë që po shuhet.