Në këtë rrëfim humoristik, Androkli zbulon se miqësia me një luan mund të jetë mjaft e dobishme, veçanërisht kur ai papritur e gjen veten të hedhur në një gropë luanësh. Në vend të një takimi të frikshëm, ai kujton aktin e tij të mëparshëm të mirësisë ndaj luanit, i cili e kujton Androklin dhe i ofron mbrojtje. Historia merr një kthesë komike ndërsa Androkli përballet me vështirësinë e tij, duke theksuar rëndësinë e miqësisë dhe dhembshurisë në situatat më të papritura.