Në vitin 1959, nëntëmbëdhjetëvjeçari Harry Jerome ishte perspektiva më e shkëlqyer e atletikës në Kanada dhe dukej se po shkonte drejt Lojërave Olimpike të Romës. Tre vjet më vonë, një dëmtim shkatërrues në këmbë dukej se do t'i jepte fund karrierës së tij. Vendosmëria e Jerome-it larg garave rezultoi po aq e jashtëzakonshme sa talenti i tij në pistë, duke filluar atë që trajneri Bill Bowerman e quajti rikthimi më i madh në historinë e atletikës. Përmes trazirave politike, vështirësive personale dhe konfliktit racor, ai vazhdoi të vraponte me një forcë karakteri të barabartë me aftësinë e tij atletike rekord.